ve yine yazmak geldi içimden...

                Epeydir yazmadım.derin düşüncelerdeydim.Anlam vermek için uğraştığım malum konu.
herkes aşık olmuştur mutlaka hayatında.zamanlı zamansız. ama önemli olan o aşkın degeri.hayatında nasıl bir yer edindiği.sıkıntılı bir süreç aşkın ilk oluşumu.tutunacak dal ararsınız ilk sorunlarda.bocalarsınız.sebebini anlayana kadar sen sen olmaktan öte olursun.deger bilene kadar bu böle devam eder.
             yazıyor insan her aklına geleni.daha dogrusu yazmalı bence.söz uçar yazı kalır derler ya gerçekten çok anlamlı bir söz.İleri ki zamanlarda okurum düşüncesini bırakın yazdıklarınızı bitirince hemen bir okuyun baştan sonra.bunları ben mi yazdım diyesi geliyor insanın.aslında herkesin bir şair bir yazar yönü var.doğuştan şair yazar olanlar hariç:) onlar zaten şu an tanınmışlardır.yazmak beni rahatlatıyor,en yakınıma kızıyorum yazıyorum,yoldan geçen adam kızıyorum yazıyorum,işe kızıyorum yazıyorum.yazmak için bahane çok aslında.yazmalı da herkes,hem içini dökmüş oluyorsun,söyleyemediklerini yazıyla söylemiş oluyorsun.rahatlıyor insan.
              hayat o kadar karmakarışık ,o kadar anlam verilemez durumdaki.en yakınındaki eşine dostuna bile güvenemez haldeyiz.kim tüm bunların sorumlusu?neden bu hale geldi dünya.bugün yaparım yarın unutulur düşüncesi,bana bir şey olmasında ne olursa olsun düşüncesi,kalp kırmanın ne kadar kötü bir şey olduğunu bilmemenin cehaleti.
        benim hoşuma giden bir örneği paylaşmak istiyorum; bir cam bardağı yere attığınızda bin bir parçaya bölünür dimi.onu tekrar alıp yapıştırsanız da mutlaka bir iz kalır,eskisi gibi olmaz.işte kalp kırmak da aynı sonucu verir.eski samimiyet eski dostluk eski sevgi olmaz o kalpte tekrarda.
bunu bile bile her gün o kadar çok kalp kırıp o kadar çok birbirimizi üzüyoruz ki neredeyse taş kalpli olduk.
mutlu olmak hoşgörü sergilemek bu kadar zor mu yani.mutlu etmek niye istemiyoruz.neden insanoğlu her geçen gün daha çok gaddarlaşıyor.merhamet duygusu yitip gidiyor insanlıktan.
bir gülümsemeye hasret kaldık dışarıda.herkes birbirine potansiyel suçlu,zarar verici olarak görüyor..oysaki ne kadar kolay peygamber efendimzin (s.a.v.) sünnetini yerine getirmek.sevap kazanmak.kendimize zarar vermek için üstün gayret gösteren bir insanlık var şu an yeryüzünde.
ahlaksızlık,merhametsizlik modern dünyanın fenomeni olmuş durumda.
              sevgiyi ayaklar altına almışız,üzerinde tepiniyoruz ama farkında değiliz.bilmiyoruz birbirimize oyun oynadığımızı,bilmiyoruz birbirimizin gözlerine baka baka yalan söylediğimizi.yapmacık davranışlar her anımızda ama ya farkında değiliz tüm bu çirkinliklerin yada hoşumuza giden bu.yalan söyleyip şeytanın oyuncağı olmak...

dudağımız yoran bir söze boyun eğmek..

bizi yoruyor konuşmak,
istemiyoruz aslında yorulmak,konuşmak daha fazla bağlı kalmak ağzımızdan çıkanlara.
fakat bilmediğimiz,anlamsız bir ispat tutkusu boyun eğmemize neden oluyor kelimelere-sözlere.

Meçhul bir zamanda bilmenin aslında bilmemek olduğunu,
hiç bir şeyi bilmemenin gerçek bir nirvana olduğunu öğrenmek...kaybedilmiş zamanlar ve hayatlar sonucudur bunun.
Yaşadığımız zamanda geri de olmak gerçek zafer.kendi düşüncelerinde doğruyu bulmak...

Artık gelmiştir zamanı,hadi kalk gidelim ey yorğun ömrümün beyhude nefesi,
gidelim sonsuzluğa, hesabımız var yıllarımızla yaptıklarımızla.

An gelmiş sözler yitirilmiş,
gülüşler eskimiş vicdanlar körelmiş ömür tükenmiş..
Bavulunu hazırlamış ve çoktan yola koyulmuş bile umutlar...

Bîr istanbul esintisi

Siradan basligimiz bir gune nese katan beyazla bulusmanin mutlulugu vardi bugun bende.
Bide 8gunlerden pazar olmasi ,disarda kimsenin olmamasi trafik derdinin metrobus kalabaliginin cilesi yoktu hayatimin bu pazarinda.
Sade durgun dingin bir gunun ozlemi o kadar artmiski bende, bugun bir baska mutluydum yasadigim bu sehirde.
Bi abimin dedigi gibi Zaten yeteri kadar rol yapiyoruz yapmacik davraniyoruz samimi olamiyoruz gunun cogunda.
Aslinda ozledigimiz sey kendimimiz.o saf katiksiz hicbir pislige bulasmamiz ozumuzz.
Siradan bir hayatimin olmasinda ve siradan biri olmaktan memnunum.
Belirli zamanlarda benimde onemli bir kisi olmam gerektigi belkide tarihe adimi yazdirma dusuncsi oluyor.fakat bunu basarabilme gucunu nereden bulabilecegimi bilmiyorum.
En kotusudur aslinda amacsiz yasamak.amactan kasitim kisididen kisiye degisen cok genis bir  hayat felsefesi diyebiliriz.
Ve bugun de bitiyor..umut etmekten hic vazgecmeyin...

Yalan Dünya..!!

Unutabilir miyiz hüzünlerimizi,
acılarımızı,
kandırılışlarımzı,
Unutabilir miyiz ama olmak isteyipde kirli dünyaya artık bakmak istememe düşüncesini,
unutabilir miyiz lal olmak isteyipde daha fazla ruhumuzu kirletmek istememe düşüncesini.
Unutsak keşke çirkinlikleri,
ve hatırlasak keşke çocukca sevmeyi,karşılıksız sevmeyi,
hatırlasak keşke 1 şekerle bir buz dondurma ile mutlu olmayı.
Babamın elimden tutup beni gezdirmesini,yorulunca annemin beni kucağına almasını özledim.
çocukken gördüğüm bir oyuncağın bana alınmayınca hıçkıra hıçkıra ağladığım ogünleri özledim.
Kahpe düşüncelerin,yalaka hareketlerin,çıkarcı gülümsemelerin içinde kaybolduk şimdilerde.
Adam gibi sevenlerin salak yerine koyulduğu,serseri olup her gün başka biri ile olanların değerli olduğu özenildiği,
İnsanların arkalarından konuşmayı marifet sananlara,insanları kullanıp sonrada gururla bundan bahsedenlere layık bir yalan dünyadayız artık...
Sen beni görünce mutlu mu sandın sevgili?
sen benim ne kahpeliklere uğradığımı,dostum dediğim namussuzlar tarafından kaç kez ihanete uğradığımı bilmeden bir gülümsemem ile beni mutlu mu sandın..
Ömrümü çalan bu yalan dünya o kadar kirliki, artık son yakın ama buğulu bir camın ardını göremediğimiz gibi hiç bitmeyecek ölmeyecekmişiz gibi yaşıyoruz...
Allah imanımızı eksik etmesin...











http://www.youtube.com/watch?v=Z3yU8WiKrVU

SESSİZLİKTE YAŞAMAK

Bazı hayatlar var ki o hayatın kahramanı herkese mutlu görünürde içinde yaşar sessizce acısını..
Bazı hayatlar da vardır ki kahramanı daha yolun başındayken pes etmiştir,kendisinden vazgeçmiştir ve tabi hayatından  da.
Birde ben varım umudunu yitirmeyen ben...Yarınların hep güzel olacağına inan,pes etmeyen bir ben.
Kendimi mi kandırıyorum yoksa kandırılıyor muyum anlamış değilim hala.
Güzel gönüllerin hep kırılması ne kadar kötü dimi..Hele ki zamanında iyi kalbi olan birinin kırılıp da sonrada onun başka güzel kalpleri kırması ne  kadar acı anlatamam.
Hem güçlü olup hem kırmamak mümkün müdür acaba?Güç illa ki zalimliği ile mi gelir insana..
Sadece yalnız bir gönüle sahip olmak mı daha iyi yoksa kalıp da varlığına inandığımız sevgi adına mücadele etmek mi..,
Bazen insan yorulduğunu hissediyor.Yorulmak da gerekiyor illaki ama yorulduğunda seni tutan bir el yoksa yanında,inandığın o el sana uzatılmıyor ise ne yapmalı o zaman?
Sessizce kala kalırsın işte , öle bir kırılırsın ki olduğun yerde bitersin.....

SEVGİ DURAĞINDA İNECEK VAR!!

Sanıyoruz ki her şey şu an olduğu gibi devam edecek..
Yanlış yaptığınızı düşünüp vazgeçebilir misiniz alışkanlıklarınızdan?ya da ne kadar cesursunuz hayatınızı değiştirmek adına...
Neden bu kadar korkuyoruz değişmekten,değişikliklerden? Hem tekdüzen yaşamımızdan şikayet edip sonrada vazgeçememek olanlardan...
Biliyor musunuz aslında kendimizi kandırıyoruz.Başarının anahtarı değişmektir bana sorarsanız..
Herkesten farklı düşünmek de bu kapsamda değerlendirilir.
Farklı yaşamlar farklı düşünceler değil mi bizi cezbeden ,sözlerini paylaştığımız tarihe adını yazdırmış kişilerin birde hayatlarını okumanızı tavsiye ederim.
Bu arada yağmur yağıyor :) penceremde yağmur damlaları güzel bir ritim tuturmuş ..
keşke  akıp gitse tüm hüzünlerimiz yağmur damlasının akıp gittiği gibi.
İneceğim durağa da yaklaştı otobüs..
Sevgi durağında inip Güzel gözlü sevgili sokağında evimin yolunu tutarken kaldırımlara Necip Fazılın şiiri ile eşlik etmeyi,
daha sonra Huzur apartmanın yolculuğumu sona erdirmeyi planlıyorum.
Gerçekten yorucu bir günün ardından ona sarılmayı hiç birşeye değiştirmem...
Sevgi durağında inmeniz dileğiyle...