Bazı hayatlar var ki o hayatın kahramanı herkese mutlu görünürde içinde yaşar sessizce acısını..
Bazı hayatlar da vardır ki kahramanı daha yolun başındayken pes etmiştir,kendisinden vazgeçmiştir ve tabi hayatından da.
Birde ben varım umudunu yitirmeyen ben...Yarınların hep güzel olacağına inan,pes etmeyen bir ben.
Kendimi mi kandırıyorum yoksa kandırılıyor muyum anlamış değilim hala.
Güzel gönüllerin hep kırılması ne kadar kötü dimi..Hele ki zamanında iyi kalbi olan birinin kırılıp da sonrada onun başka güzel kalpleri kırması ne kadar acı anlatamam.
Hem güçlü olup hem kırmamak mümkün müdür acaba?Güç illa ki zalimliği ile mi gelir insana..
Sadece yalnız bir gönüle sahip olmak mı daha iyi yoksa kalıp da varlığına inandığımız sevgi adına mücadele etmek mi..,
Bazen insan yorulduğunu hissediyor.Yorulmak da gerekiyor illaki ama yorulduğunda seni tutan bir el yoksa yanında,inandığın o el sana uzatılmıyor ise ne yapmalı o zaman?
Sessizce kala kalırsın işte , öle bir kırılırsın ki olduğun yerde bitersin.....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder