Bir bekleyiş. Bazen hayallerin o kadar yakın olur ki sana, elini uzatsan değecek gibi yakın.
Bir de hayallerine yakın olmanın getirdiği endişelerde olmuyor değil insanda. Amacına ulaştıktan sonra hedefine bu kadar yakın olduktan sonra bir endişe kaplıyor insanı. Peki ya sonrası. Ben her şeyi buraya kadar planlamıştım. Evet, oldu başardım ama devamı yok. Bu sebepledir ki her zaman sonraki hamleni planlamalısın. Satranç oyunu gibidir hayat, birçok üstadın da dediği gibi. Hem Nazım Hikmetin sevinci olacak içinde, çocuklar gibi şen, hem de Necip Fazıl'ın iki cihan görüşü olacak. Tabi içinden geçiriyor insan, ya bu saydıkların sıradan kişiler mi ki sen bizim onlar gibi olmamızı istiyorsun :) Tabi ki doğru, bir yandan size katılıyorum fakat diğer yandan da onlarında bizim geçtiğimiz yollardan geçtiğini düşünmenizi ister bu bağlam da hayatı öyle değerlendirmenin yararınıza olacağı inancındayım.
Zaman insan hayatında en değerli şey kanımca. En çok korktuğum şey hiç bir şey yapmadan yaşamak. İnsan elinden geleni ardına koymamalı hayat mücadelesinde. Fakat yukarıda da değindiğim gibi atacağı adım da ve zamanda mihenk taşların yerini iyi belirlemek lazım. Kendimi örnek göstermek gerekirse, hayatım okumakla geçti, geçmeye de devam ediyor. Yılmadan usanmadan elimden geldiğince bir şeyleri başarma gayretindeyim. Hala da okumaya devam etmekteyim. Okumak gerçekten çok güzel ve vefakar bir emektir. Ama kalkıp okumak için bunca emek harcadıktan sonra hemen yaprakların yeşermesini beklemek, okumaya saygısızlık olur. Sevmekte böyle bir şey. İnsan zamanını nerede geçirir diye düşündüğümde sevdiğinin yanı gelir aklıma. Lakin zaman geçtikçe insan bazı şeylere geç kalır mı acaba? Bunca şeyden sonra geç kaldığımı düşünmüyor değilim açıkçası. Peki ne yapmalı. Geçip giden zamana mı yanmalı yoksa yeni gelen zamana yeni hayaller ile mi merhaba mı demeli. Şunu yaşadıkça anlıyoruz ki, insan hiç bir şeye geç kalmayabilir aslında. Her yeni başlangıç yeni zaferlerin müjdecisi olabilir. Peki bu başarının arasına sevdayı koymasak alınır mı? Tabi ki alınır. İbrahim SADRİ abimize söz vermek istiyorum burada ;
Ben sevdanın oturduğu sokakta oturuyorum
geceler hiç bitmiyor ben hiç uyumuyorum
gecenin efkarı iniyor perde perde
sevdanın hayali vuruyor arada bir içime .
Tarihe inersin, kafana takılır araştırırsın, araştırırsın da mazi de bulabileceği tek gerçek aşkın her dönemde var olduğudur..
Bir sevda hikayesine şöyle bir değindikten sonra, şiir o kadar güzel ki derim ve, şiirsiz, kalemsiz, kitapsız kalmamanız dileğiyle, sevdalı günler ola...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder